Μια Πραγματική Αλυσίδα Αγάπης…

Ένα μήνυμα κοινωνικής προσφοράς έδωσαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου Eξωμβούργου σε όλους μας. Mε την βοήθεια των εκπαιδευτικών και γονέων/κηδεμόνων  τους, συγκέντρωσαν τρόφιμα και τα προσέφεραν στην κοινωνική κουζίνα της Τήνου.

Έτσι λοιπόν τα ίδια τα παιδιά δημιουργώντας μία πραγματική  αλυσίδα, την αλυσίδα της αγάπης, παρέδωσαν, όσα είχαν συλλέξει στην κυρία Κατερίνα, που καθημερινά μοιράζει περισσότερα από 80 γεύματα σε συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη. Στη συνέχεια τα παιδιά βοήθησαν την κυρία Κατερίνα προσφέροντας εθελοντική εργασία στην κοινωνική κουζίνα.

Η ίδια συγκινημένη συνομίλησε με τα παιδιά εμπνέοντας  τα, ως φωτεινό παράδειγμα αλληλεγγύης  και προσφοράς.  Όπως η ίδια ανέφερε: «Η κοινωνική κουζίνα της Τήνου είναι ένα ποτάμι αγάπης που συνεχώς μεγαλώνει…»

 

Μικροί σεφ εν δράσει

Καλοκαίριασε…

από το μάθημα κουραστήκαμε,

την τάξη μας βαρεθήκαμε.

Γι’ αυτό στον κήπο μας κατεβήκαμε,

τα κρεμμυδάκια περιποιηθήκαμε.

Χρωματιστά καπέλα σεφ φτιάξαμε

κι ευθύς στην κουζίνα τρέξαμε.

Λαχταριστές συνταγές σκαρφιστήκαμε,

με ενθουσιασμό τις πραγματοποιήσαμε!

Δάσκαλε , κατέβα στην αυλή.

Δάσκαλε, κατέβα στην αυλή!

Το μάθημά μας τώρα θα γίνεται εκεί…

Τόσο καιρό με Webex και υπολογιστή,

τώρα είναι της φύσης η γιορτή!

 

Η φύση γιορτάζει και μας καλεί στη χαρά της.

Ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμά της

Και απολαμβάνουμε τη διδασκαλία

Στου Εξωμβούργου την αυλή

Χαρούμενοι και υγιείς πάλι μαζί .

 

Σας παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την  «Αναφορά στο Γκρέκο» του Ν. Καζαντζάκη

«Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκολειού και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ’χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο: -Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί! »